بعد از مدتی کار سخت و فشرده بالاخره سمینار به خیر و خوشی برگزار شد و پس از ماه ها استاد ترش رو ، لبخند کم رنگی زد و به بچه ها گفت : همه اونهایی که تا حالا سمینار دادند و همه اونهایی که ندادند ، ببیند و شاهد باشن که این خانم چقدر تلاش کرده و چه خوب کار کرده ! با همین جمله تمام خستگی دو ماهه از تنم رفت و کلی انگیزه های تازه پیدا کردم . راستش اونقدر استاد بد قلق و سختگیری هستش که گمون نمیکردم بتونم رضایتش رو جلب کنم . برنامه ریزی کردم ، شب و روز سرچ کردم ، ترجمه کردم ، چیزی بدرد بخوری پیدا نمیکردم و نا امید شدم . دوباره شروع کردم ، برنامه هدفمند و پله پله و ریز ریز ریختم ، تمام اجزای تحقیق رو جدا جدا سرچ کردم ، باز هم ترجمه ولی باز هم لوب مطلب هنوز نامفهوم بود . دو روز قبل از سمینار بالاخره در یک پایان نامه دکتری در دانشگاه روش کار دستگاه رو پیدا کردم  و در نهایت سمینار عالی از آب دراومد ! حتی به جرات بگم مطالبی از میون سمینار رو خود دکتر هم نمیدونست و براش دونستن اونها خیلی جالب بود . بچه ها عده ای با حرص گفتند : خوب بود! و دوستان نزدیکم هم با ذوق گفتند کار ما رو سخت کردی ، حالا از ما هم همون اندازه انتظار داره !

امروز فرصت کردم ساعات بعد از ظهر رو خودم باشم ! پاییزی باشم ! با دوست قرار داشتم ، مثل همیشه مدیریت زمانی اش جواب نداد و دیر به محل قرار رسید!!  منم از خدا خواسته ، آلبوم عکس های پاییز رو کامل کردم . برگهای زرد و نارنجی ریخته روی چمن های خیس و بارونی ، شاخه های نیمه عریان و نیمه برگ آلود ، پیر مردان و پیرزنان  با قدم های آهسته در پیاده روهای رنگین ، شکل ابرها از میون انبوه شاخه ها ، نور تابیده و نوازشگر خورشید کم فروغ که به سختی از هجوم ابر ها رهایی می یافت ... همه و همه اش مدحوشم کرد ! عکس ها خیلی خوب از آب درآمد ولی آنقدر سرگرم محیط بودم که فراموش کردم سایز عکس رو در حال طبیعی و بزرگ تنظیم کنم و افسوس که همه ی عکس ها  به سایز کوچک شد ... میون  سخنان من و طبیعت ، خانم میانسالی که بر نیمکتی رویایی در پارک چادر به سر و بسیار ساده و بدون هیچ آرایشی تنها نشسته بود ، با لبخند گفت : دخترم تو که اینقدر لطیف از برگ ها عکس میگیری ، کی از صورت زیبای خودت عکس میگیره ؟؟ با خجالت و خنده گفتم : لطف دارین مرسی ... قدم قدم بهش نزدیک شدم ، گفتم میخواین عکسها رو ببینین ؟ گفت : حتما" ... کنارش نشستم و اون هم دونه دونه عکس ها  رو با دقت دید و در همون حال بی هیچ مقدمه ای گفت : میدونی اینجا منتظر کی هستم ؟ با نگاه و حرکت سر گفتم نه ! گفت : هیجده ساله بودم که عاشقش شدم ، تو اون دوره زمونه ای که دوست دختر و دوست پسر داشتن فعل سنگین و غیر قابل بخششی بود من که از خانوده  پایین شهری بودم عاشق مرتضی شدم و اون هم بی پروا عاشقی میکرد . اونقدر زیاد عاشق هم بودیم که با وجود موانع بسیار زیاد به اصرار با هم ازدواج کردیم .. چهل ساله که شوهرمه ! چهل ساله داریم بهم عشق میورزیم ،   ازش سه تا پسر دارم  ، زندگی سختی رو پشت سر گذاشتم ولی خدا شاهده ذره ای از عشقمون کم نشده ، هنوز هم  بیقرارشم ، منتظرشم . روحمه ، نفسمه ... هنوز وقتی میبوسم انگار اولین باره داغی لبهاشو رو پوستم حس میکنم ، هنوز هم با تب دو تا جوون با هم میخوابیم ... ببین از همون چهل ساله پیش  بعد از ظهر ها همین جا قرار میذاشتیم که الان گذاشتیم ! امروز ظهر هم بهم زنگ زد ، گفت سر قرار همیشگی تو پارک میبینمت . ...

نمیدونستم چی جوابشو بدم ، تو این دنیای بی عشقی انگار عشق رو من باید در وجود این خانم بسیار ساده میدیم که دیدم . همین مونده بودکه اشکم سرازیر بشه ، نمیدونم چرا این حرف ها رو به من میگفت . اگه یه جوون ادعا میکرد که این اندازه عاشقه برام تعجبی نداشت ولی صادقانه بگم تابحال ندیده بودم ، زنی و شوهری در این سن این قدر عاشقانه زندگی کنند ، اون هم زوجی از خانواده سنتی !

گفت : ازدواج کردی ؟ گفتم : نه . گفت : گفت با مردی رابطه احساسی نداری ؟ گفتم : نه . گفت : تو لطیفی ، شکننده ای ، بدون عشق ازدواج نکن ، البته یه عشق واقعی مثل عشق من و مرتضی ! اگه عاشقی , منتظر عشقت بمون ... بدون عشق ازدواج نکن ...!!  اونقدر اشکی بودم که جوابشو نتونستم بدم ... مرتضی پا به سن گذاشته ، میانه اندام  با سری بی مو و یک چتر مشکی  درانتهای همون پیاده رو پاییزی از دور دیده شد ، برق چشمهای زن و التهابش ، ادعاش رو به وضوح بهم ثابت کرد  ... چادرش رو مرتب کرد ، گفت برات دعاهای خوب کردم دخترم ، با شیطنت خندید و رفت !

وقتی به خودم اومدم ، جای خالی زن و دوربین در دستم ... همه چیز مثل یک رویای لطیف بود ، ولی واقعیت داشت ... دنیا شمایل یک عشق ازلی رو به من نشان داد !