گاهی دلم تمام طول شبی را میخواهد مانند امشب که نواهای دل انگیز بنوازد ، من باشم و شبهای بهاری با بوی نمناکی کوچه های خسته از باران ! دلم همین امشب را میخواهد که تنها باشم و هیچ فکر غمناک مزاحمی نباشد ، فقط من باشم و لحظه های نجیب شب که میگذرد ومن دیوانه وار بیاندیشم ، فکر کنم ، فکر کنم و فکر کنم و هیچ نگران درسها و متون ترجمه نشده نباشم و اینکه چهل و هشت روز دیگر اولین امتحان فاینال را باید بگذرانم . نگران هیچ چیزی نباشم ، نه نگران تو که خوبی ؟ خوشحالی ؟  نگران این نباشم که دوستم فردا راس ساعت زنگ میزند و مانند همیشه به من یاداوری میکند که نگران است  و من هم مانند همیشه باید دلداری اش دهم و او هم پس از کسب آرامشی که هیچ گاه به من نداد بی مقدمه خداحافظی کند ... دلم شبی بی استرس را میخواهد درست مانند امشب که فکر کنم و فکر کنم و من از فکر های تو لبریز شوم و خودم از خودم لبریز شوم و تصویرها باشند که از من پر شوند ، از من سرازیر شوند و در پهنای شب امیدوارانه جریان یابند ، آنقدر واقعی که شب بوی  ذهن ، شعر و ترا بگیرد ! حالا که فکر میکنم دلم خیلی چیزهای دیگر هم میخواهد، نمیدانم چرا ؟  هیچگاه آدم پر توقعی نبوده ام ! ولی این روزها بی قرارم ، بی طاقت شده ام ! دلم طاقتی طولانی میخواهد . دلم گاهی  میخواهد که بی تو هم زیستنی بتوانم  !

دلم میخواهد کمی مغرور تر باشم ، کمی خودخواهتر ، کمی بیرحم تر ، کمی منطقی تر کمی واقع بین تر ، دلم زیستنی دیگر گونه میخواهد ... نمیدانم شاید روزی مجبور شوم ترا مانند گذشته از سطح بیقرار قبلم بزدایم ! شاید سالها بعد منطقی تر شده باشم ، واقع بین تر ... شاید بگذارم یک عشقِ بیقرار بزرگوارانه دراطرافم عاشقی کند ،گاه و بی گاه به من محبت کند و من عروسک کوکی سرد و بی روحی باشم که لا به لای تلفن ها ، ایمیل ها و مهربانی های دیگری رفته رفته باز از تو فاصله بگیرم ... از تو ... از تویی که هیچ گاه شوق و عشق مرا نفهمیدی یا خود را به نفهمیدن زدی ... و چه بیرحمانه میرود در ظلمت غم این شب و شبهای دگر هم ...

پی نوشت : دنیا جای خیلی خطرناکی است برای عشق ورزیدن !            

نوشته شده در پنجشنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳٩۱ساعت ٩:٥٧ ‎ب.ظ توسط پراکنده گویی های یک ذهن تب زده نظرات ()